Freedom
Ik bezocht een tentoonstelling en bouwde een nieuwe site.
Hallo allemaal -
Een kort welkomstwoord van een blogger die op zijn 36e is begonnen met rijlessen en zich afvraagt of hij ooit vrienden zal worden met de koppeling. Steeds als ik achter het stuur kruip, voel ik me een octopus die vier armen tekort komt. We houden vol en ik denk steeds aan de vrijheid die een auto me uiteindelijk geeft. Vrijheid is het thema van dit blog. Ik bezocht de expositie Freedom van Erwin Olaf en liet me niet langer hinderen door enige technische kennis om een website te maken. Claude Code walst die drempels plat.
I.
Bij leven droomde fotograaf Erwin Olaf van een grote tentoonstelling in het Stedelijk Museum. Maar tot zijn frustratie lukte dat nooit. Pas nadat hij in 2024 overleed kwam het Stedelijk met plannen voor een overzichtstentoonstelling. “Postume erkenning voor een fotograaf die het museum dertig jaar lang buiten de deur hield”, schreef de Volkskrant na de aankondiging.
Alleen deze maand is de expositie Freedom nog te zien. Ik kan je aanraden te gaan, want het is een mooie route door het levenswerk van een van Nederlands beste fotografen. Het begint met reportagefoto’s op straat en de dansvloer, daarna duik je met Olaf de studio in. Daar fotografeert hij mensen in alle soorten en maten, in degelijke en in schurende posities.
Ik vind vooral zijn kleurenseries Grief Series, April Fool en Palm Springs waanzinnig. Je ziet er eeuwen aan kunst aan vooraf gaan. Schilders als Rembrandt werkten met licht waar fotografen nu nog steeds inspiratie uit opdoen. Olaf perfectioneerde belichting en kleuren in zijn werk, waardoor zijn foto’s overkomen als levensechte schilderijen. Ze vertellen vrijwel altijd een verhaal over identiteit en sterfelijkheid.
Nog zo’n prachtige serie: Im Wald. Het zijn foto’s in somber zwart wit, op overweldigende formaten afgedrukt voor het Stedelijk Museum. Het portret met zijn partner Kevin ontroert meteen als je er voor staat. We zien de twee als kleine poppetjes in een donker bos staan, allebei vanaf hun rug gezien. Erwin staat met een tas in de hand, hij kijkt naar hoe Kevin met een rugtas bij hem wegloopt.
Olaf kijkt naar zijn partner en tegelijkertijd naar een jongere versie van zichzelf. De twee scheelden bijna 20 jaar in leeftijd. Olaf ziet de jeugdigheid van iemand die eropuit wil, terwijl hij zelf de rust zoekt. “Deze foto gaat daarover”, zei Olaf bij een expositie in 2021. “We zijn onderdeel van een karavaan en langzaam maar zeker merk ik dat ik achterop raak, terwijl mijn partner verdergaat. Dat moet ook, en dat wil ik ook, dat hij gewoon doorloopt en er het beste van maakt.”
II.
Er is een grote kans dat je dit leest via Substack. Ik gebruik de dienst om wat makkelijker mensen te bereiken, maar echt fan ben ik niet. Het gaat met elke update van Substack minder om het schrijven van nieuwsbrieven en meer om interactie. Er is een tijdlijn, je kunt livestreamen, reposten. Sinds kort worden Substack-nieuwsbrieven bovenin de app gepusht met Instagram Story-achtige iconen en oranje notificatiebolletjes die om aandacht vragen.
Ik schrijf mijn blogs niet om ze in een casino te lezen. Daarom is mijn persoonlijke website nog altijd de plek waar ik ze in eerste plaats publiceer. Vervolgens kopieer ik de boel naar Substack om ze naar de mailbox van abonnees te verzenden. Dat is nog altijd prima geregeld.
Maar die website van mezelf dus. Daar heb ik de laatste tijd al vibecodend werk van gemaakt. Mijn blog stond de afgelopen jaren geparkeerd bij Wix, een dienst waarmee je tegen betaling maar zonder al te veel gedoe sites in elkaar kan draaien. Zoals Squarespace en Wordpress.
Ik raakte Wix beu. Het nadeel van dit soort platforms is dat je snel tegen de grenzen aanloopt als je ze helemaal naar eigen wens wil aanpassen. Dus besloot ik, nadat ik Ernst-Jan Pfauth en Alexander Klöpping hoorde jubelen over Claude Code, gewoon zelf maar eens een website te maken. En dan helemaal zoals ik ‘m wil hebben.
Dat betekent: een simpele voorpagina met een lijst weekblogs. Als je op desktop kijkt, vind je aan de zijkant wat blokken met gimmicks. Op mobiel moet je daarvoor even op de glimlachende maan-emoji klikken. Je kunt dan live volgen welke muziek ik luister (dankzij een koppeling met Last.fm), welke boeken ik lees (via Goodreads) en welke films ik kijk (via Letterboxd). En je vindt er een lijstje met mijn meest recente verhalen voor NU.nl.
Veel meer is het niet. Ik bouwde een CMS en een zoekfunctie. Draaide een over-pagina in elkaar. En ik zorgde dat gelinkte tekst met een kleur wordt gemarkeerd als je er overheen muist. Het meest tevreden ben ik met kantlijnnotities. Op desktop kan ik naast alinea’s in mijn blogberichten een notitie in de kantlijn zetten. Elke keer als ik dat zie, word ik er vrolijk van. Het zit ‘m in de kleine dingen.
PS.
De website Printing Films verzamelt oude video’s waarin de technologie achter printen, journalistiek en typografie wordt getoond. (via Kottke)
Paulie B loopt met straatfotograaf Matt Stuart door Amsterdam.
De app Halide is de beste manier om met je iPhone te fotograferen. Dus niet de standaard Camera-app, die naar mijn smaak zelf al te veel bewerkingen doet. Met Halide maak je foto’s zonder algoritmische opsmuk én in RAW, zodat je het beeld zelf kunt aanpassen. De derde grote update is inmiddels uit. Met onder meer de mogelijkheid om foto’s op een panoramisch formaat uit te snijden. Alle vernieuwingen staan in dit heerlijke blogbericht.
Het hele interview van Ian McKellen bij Stephen Colbert is de moeite waard, maar in de laatste paar minuten (vanaf 22:18) voert de 86-jarige acteur een monoloog op waar je stil van wordt. De toespraak werd 400 jaar geleden geschreven door William Shakespeare en gaat over een opstand van Londenaren tegen de komst van immigranten.